René Magritte was een god in ’t diepst van zijn gedachten… Geen rock ’n roll mens, geen zelfdestructieve weltschmerzer. Een doodgewone burgerman-kunstenaar… Een man met een hoed en een regenjas, een gelukkig huwelijk en een hond die hij dagelijks uitliet. En toch een kunstenaar van wereldformaat.

Hier wordt het boeiend: de man die je dagelijks op de bus of bij de bakker zou kunnen zien, verbergt een wereld van verbeelding die overal ter wereld mensen ontroert, nog steeds. [lees meer... →]

Ik hou van zijn appels. Op de gang thuis bij ons hangt een kopie van een schilderij van Magritte: ‘t is een man in een regenjas, met een bolhoed op; voor zijn hoofd zweeft een appel. Je kan nog net een stukje van zijn oog zien achter die appel. Elke dag loop ik er langs en elke dag loert hij vanachter die felgroene vrucht. Het is eigenlijk geen vrucht meer, ik heb geen zin om erin te bijten. Het is een symbool, of een icoon. Iets abstract. [lees meer... →]

O Brugge die scoone… Maandag planten we daar weer een Strada neer. Over Karel de Stoute: een Bourgondische hertog, een wannabe-koning en een oorlogszuchtige smeerlap, maar toch een mens die het betere wandtapijt ook wist te appreciëren.
Speciale kerel. [lees meer... →]

Dinsdag 24 maart, 21u31 – Bloggen met een bruine Leffe langszij, dat is Bourgondisch. Mijn gedachten waaien terug naar afgelopen weekend. Zaterdag heb ik samen met vrouw en dochter Brugge bezocht, onder de vleugels van gids Geert. Als voorbereiding voor de uitzending over Karel de Stoute wou ik graag alle sporen zien van het Gulden Vlies in Brugge. Het Gulden Vlies: een Ridderorde opgericht door Filips de Goede, papa van Karel de Stoute. [lees meer... →]

Een live Tv programma maken van bijna een uur, rond Karel de Stoute. De mens is al 530 jaar dood. En laat ons eerlijk zijn, de figuur is in onze herinneringen ook niet altijd even helder. Een Bourgondische hertog met een wreedaardige reputatie, die hier in Vlaanderen wat vandoen had. Veel verder komen de meesten niet. [lees meer... →]

De ladder bestaat niet

Al 150 jaar geleden is het dus. Dat Charles Darwin het boek publiceerde dat de wereld en ons mensbeeld voorgoed op z’n kop zou zetten. Sinds On the origin of species, en zeker sinds het twaalf jaar later verschenen The descent of man, weten we dat de mens een diersoort is als alle andere. Weliswaar zeer intelligent, maar goed: élke soort heeft sterke punten. [lees meer... →]

Zondagavond 21u44 – De Smaak van De Keyser loopt niet meer op één. Zonde. Het beste aan de reeks vond ik hoe ons land eruit zag tijdens de Oorlog en de jaren zestig. Het leek op een mooi land om te wonen, eigenlijk. Ik vind geschiedenis sowieso fascinerend: hoe zag het er vroeger uit? Wat bewoog mensen? [lees meer... →]

Ik herinner mij niks meer van de eerste keer dat ik over hem moet gehoord hebben. Ik was het soort leerling dat tijdens een biologieles ergens op de laatste banken mijn huiswerk voor de volgende les zat te maken. Wetenschap en ik waren niet voor mekaar gemaakt en ik heb mij daar al vroeg bij neergelegd. Tot ik hem tegenkwam, een paar weken geleden, en vaagweg wat begon te lezen… [lees meer... →]