Luc Tuymans (°1958). Internationaal gewaardeerd topkunstenaar, die de schilderkunst in de jaren tachtig nieuw leven inblies. Maakt figuratief werk in vale kleuren, dat subtiel en tegelijk bijtend commentaar levert op machthebbers van gisteren en vandaag.

In de jaren 80, toen de schilderkunst al lang morsdood was verklaard, organiseerde Luc Tuymans zijn eerste tentoonstelling. Van de vijfduizend mensen die hij had uitgenodigd kwamen er slechts een handvol opdagen. Vandaag, een kwarteeuw later, schittert zijn ster hoog aan het firmament van de kunstwereld. Zijn doeken hangen in de meest prestigieuze musea. De prijzen die ervoor worden betaald zijn duizelingwekkend.

Zijn werk wordt ‘gevaarlijk’ mooi genoemd, omdat hij de kijker in de valstrik van zijn beelden lokt. Een stilleven van Tuymans is nooit zomaar een stilleven. Hij wordt een politiek schilder genoemd, omdat hij de machthebbers van deze tijd visueel fileert (de excessen van het nazisme, het rechtse denken in Vlaanderen, de moord op Lumumba…). Zijn wapens zijn niet verf en penseel, maar afstand, timing en precisie.

Een documentaire van: Jan Blondeel - Interview: Chantal Pattyn

Met getuigenissen van …

Madeleine Grynsztejn (directeur MCA Chicago), Frank Demaegd (directeur Zeno X Gallery), Dirk Snauwaert (directeur WIELS), Julian Heynen (artistiek directeur Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen), Angela Choon (David Zwirner Gallery New York), Philippe Pirotte (directeur Kunsthalle Bern), Carla Arocha (echtgenote / kunstenares), Jan Hoet (curator).

Boeken

• I don’t get it - Gerrit Vermeiren, Luc Tuymans
  Uitg. Ludion
• Luc Tuymans
  Uitg. Phaidon Press

Tentoonstellingen

>> meer info op website Zeno X

Met medewerking van

Studio Tuymans
Zeno X Gallery Antwerpen
David Zwirner New York
Haus der Kunst München
Wiels Brussel

met dank aan

In deze tweede reeks portretteert Goudvis acht Belgische topkunstenaars met internationale uitstraling. Geen traditionele biopics, maar documentaires die vertrekken van een recent project en kriskras fietsen door leven en werk van de kunstenaars. Ze komen uiteraard zélf aan het woord over hun zoektocht, obsessies, successen en mislukkingen. Gesprekken met collega’s, kenners en intimi vullen het verhaal aan.

Het gaat meer bepaald om schilder Luc Tuymans, acteur Jan Decleir, schilder Raoul De Keyser, jazzgitarist Philip Catherine, schrijfster Lieve Joris, regisseur-choreograaf Alain Platel, operaregisseur Guy Joosten en schrijver Tom Lanoye.

>> productieploeg

Interview
Chantal Pattyn
Anna Luyten
Greet Pluymers
Werner Trio
Marc Van den Hoof

Camera
Jo Vermaercke
Jeroen Coeck
Wim Daniëls
Dieter Dedecker
Alex De Backer

Geluid
Willem Bosse
Raymond Vanderslagmolen
Maarten Moesen
Jan Houben
Steven Van Der Perre
Jan Deca
Dany Cornelis Montage
Het Digitaal Geweld
Manu Van Hove
Bavo Strobbe

Grading & visual effects
Maarten Verhoeven

Mixage
Bart Ketelaere
David Baeck

Productie-assistentie
Chris Taes
Goedele Bodson
Talle Van Braband

Productie
Lea Van Egdom

Eindredactie
Guido De Bruyn
Ignace Bolle ]]> http://cultuur.canvas.be/goudvis/de-ploeg-2/feed/ http://cultuur.canvas.be/pukkelpop/pukkelpop-2010/ http://cultuur.canvas.be/pukkelpop/pukkelpop-2010/#comments Tue, 17 Aug 2010 08:00:49 +0000 webredactie http://cultuur.canvas.be/?p=7701 Zondag 22 augustus 2010. Herhaling: donderdag 26 augustus.

Van donderdag 19 tot zaterdag 21 augustus heeft Cobra TV zijn tenten opgeslagen op de wei van Pukkelpop. Het resultaat zien we in deze special.

Klaar voor een 135 minuten lange rit op onze rollercoaster? Want Pukkelpop dat zijn, zoals bekend, 8 podia en 200 bands, gespreid over drie dagen. Tomas De Soete en Luc Janssen zorgen voor exclusieve interviews én hoogtepunten uit de concerten van headliners als Placebo, Snow Patrol en Iron Maiden, van de ophefmakendste bands van het moment zoals The National, Mumford & Sons en Jónsi, én van jong talent dat voor vele kijkers misschien nog geheel onbekend is maar na afloop wel eens hun muzikale leven zou kunnen veranderen.

Pukkelpop mag dan uitverkocht zijn, Canvas heeft tickets op de eerste rij voor iedereen!

Berlinde De Bruyckere (°Gent, 1964) maakt driedimensionale beelden, installaties en aquarellen. Broze, maar krachtige werken die niemand onberoerd laten.

Sinds de Biënnale van Venetie van 1999 heeft ze een plaats in de internationale kunstwereld. De camera volgt haar bij tentoonstellingen in New York en Zürich. In haar atelier in Gent zien we hoe ze die beelden creëert uit was, een uiterst gevoelig medium. De Bruyckere: “Een materiaal dat bijna een verlengde is van mijn hand”.

Geïnspireerd door oude meesters als Cranach en Caravaggio toont ze de wrange schoonheid van het lichaam in angst, verval, dood. “In het dode lichaam is veel rust terug te vinden, die me kan troosten.”

een documentaire van Rita Mosselmans - interview: Hans Theys

>> achtergrondinfo bij aflevering 4

In de jaren ’80 verwerft hij een reputatie als verslaggever van artistieke evenementen. Hij volgt onder meer de Biënnales van Venetië en ontmoet tal van internationale en Belgische kunstenaars. Zo interviewt hij onder meer Warhol, Christo, Liechtenstein, Gilbert and George, Yoko Ono, Louis-Paul Boon en Hugo Claus.

Bij het uitbreken van de Golfoorlog in 1991 krijgt hij de kans om een oude interesse voor het Midden-Oosten te verdiepen. Hij schrijft twee boeken, ‘IX-XI, Hoe 11 september mogelijk werd’ en ‘De zwarte wieg, Irak, nazi’s en neoconservatieven’. Een derde boek, ‘De heilige wereldoorlog’, is in voorbereiding.

Maar ook de kunst laat hem niet los, hij blijft publiceren in culturele magazines. Hij is zelf ook beeldend kunstenaar en medestichter van het artistiek genootschap Belgian Institute for World Affairs.

Als beginnende kunstenares werkt ze liefst met materialen als staal, steen en glas. Haar werk is dan eerder minimalistisch en abstract. Mettertijd worden de vormen van haar driedimensionale beelden en installaties herkenbaarder. Ook de materiaalkeuze verandert. Ze werkt met kneedbaar lood, met stro, met was.

Het meest bekend zijn haar dekenmensen en paardenfiguren. De dekenmensen zijn beelden waarin ze hoofden of figuren omhult met dikke doeken. Zo creëert ze kwetsbare wezens. De deken beschermt en beklemt tegelijkertijd.

In 2000 maakt ze voor het oorlogsmuseum In Flanders Fields in Ieper haar eerste ‘dode paard’. Als ze later ook dode paarden ophangt in bomen, veroorzaakt dat controverse. Net als drijvende vrouwenbeelden op de Gentse binnenwateren. Toch is De Bruyckere niet uit op shockeren. Ze wil troost bieden door te tonen dat dood, verval, angst en eenzaamheid ook schoonheid (‘die verzachtende omstandigheid’) voortbrengen.

Internationaal breekt De Bruyckere door in 1999, na haar eerste deelname aan de Biënnale van Venetië. Ze exposeert in verscheidene Europese landen en in de VS. Musea in binnen- en buitenland kopen haar werk aan. Voor het Brusselse metrostation Simonis maakt ze een muurcompositie. Naast haar driedimensionale beelden en installaties, maakt ze ook aquarellen en gouaches. De Bruyckere is een van de belangrijkste hedendaagse Vlaamse kunstenaressen.

In de documentaire laat De Bruyckere de camera binnen in haar heiligdom, haar atelier in Gent. Daar creëert ze, geholpen door jonge assistentes, haar beelden met was. Een materiaal dat uiterst delicaat en gevoelig is: “Ik ben zo blij met de vrijheid die was me geeft om mijn beelden te maken. Want was, dat luistert altijd naar mij. Ik kan dat kneden, terug verwarmen. Ik kan daarin snijden, weglaten. Dat is een materiaal dat bijna een verlengde is van mijn hand.”

Van haar vijfde al voelen haar handen “de noodzaak om zich uit te drukken in beelden”. Ze groeit op in een internaat, tussen de nonnen. “Iedere beslissing moest ik alleen nemen. Er was niemand waarop ik kon terug vallen.” Tekenen wordt voor De Bruyckere een manier om een eigen plaats te verwerven.

Sinds de Biënnale van Venetië van 1999 heeft ze die plaats ook internationaal verworven. De documentairemakers reizen mee met haar beelden. In New York kijkt een oud vrouwtje verbaasd door het expositieraam. “Voor velen is het een shock omdat Berlinde De Bruyckere de vergankelijkheid van het lichaam toont, de keerzijde van de jeugd”, zegt een galeriehoudster in Zürich.

De Bruyckere: “Ik kan heel sterk ontroerd zijn door het dode lichaam – van een dier, een mens – omdat het zoveel rust uitstraalt, in tegenstelling tot de ‘struggle’ net voor de dood. In het dode lichaam is veel rust terug te vinden, die me kan troosten.”

Verstilde tragiek, “wrang en mooi tegelijk” noemt kunstrestaurateur Griet Steyaert het. Ze ziet hierin verwantschap met schilder Rogier Van der Weyden. De Bruyckere laat zich inspireren door Ovidius en vindt in Cranach en Caravaggio eenzelfde manier van omgaan met de broosheid en schoonheid van het lichaam. Bij de oude meesters leerde ze oog te hebben voor het ingeschilderde detail in haar beelden.

Detail en monumentaliteit gaan hand in hand. Het paardenlichaam - voor Berlinde als dochter van een slager de gewoonste zaak van de wereld – is uitgegroeid tot een metafoor voor haar kijk op de dood. “Voor haar was de dood van een mens te klein om haar gevoel daarin te kunnen leggen,” zegt een assistente.

Geen enkel kunstwerk bood haar ooit troost. Toch is het haar ambitie die zelf te kunnen geven: “Ik heb met mijn werk de behoefte om mensen te troosten”.

Met getuigenissen van …

Peter Buggenhout (echtgenoot en kunstenaar), Emilio Steinberger (galeriehouder Yvon Lambert NY), Nele De Roo (assistente), Piet Hoebeke (uroloog en kunstliefhebber), Annelies Tyberghein (assistente), Leen Van Tichelen (assistente), Ursula Hauser (kunstverzamelaar), Griet Steyaert (restaurateur)

Boeken

• In the Woods there were Chainsaws - Berlinde De Bruyckere
  Uitg. Steidl Hauser & Wirth, Londen
• Eén, 2002-2004 - Berlinde De Bruyckere
  Uitgeverij: Gli Ori, Italië
• Schmerzensmann - Berlinde De Bruyckere
  Uitgeverij: Steidl Hauser & Wirth, Londen
• Schmerzensmann V. Een sculptuur van Berlinde De Bruyckere - Stefan Hertmans en Hans Theys
  Uitgeverij: Tornado Editions / Hogeschool Gent // KASK / Interdisciplinair Studiecentrum voor Kritiek & Actualiteit
• Cranach
  Catalogus van de tentoonstellingen in het Städel Museum Frankfurt am Main 2008 en de Royal Academy of Arts, London 2008
  Uitgeverij: Bodo Brinkmann
• Cranach, Gemälde aus Dresden
  Catalogus van de tentoonstelling in de Kunstsammlungen Chemnitz en Dresden 2006
  Uitgeverij: Harald Marx en Ingrid Mössinger