1. De Chinees- Vlaamse Chin Lin Pang kwam als jong meisje met haar ouders naar België in de jaren zeventig. Ze bewaarde de culturele band met China en spreekt de twee grote varianten van het Chinees, Kantonees en Mandarijn.
Ze heeft vooral belangstelling voor Aziatische immigranten in West-Europa, maar bekijkt vanuit dat perspectief ook de culturele ontwikkelingen in China zelf. Het mechanisme van de acculturatie, dat veel migranten treft, bestaat ook in China zelf.
Chin Lin Pang is lid van de “Expertencommissie” van Europalia-China

2. Sus Van Elzen was vele jaren lang buitenlandredacteur bij het weekblad Knack. China is een van de gebieden waarvoor hij een bijzondere belangstelling ontwikkelde. Onlangs publiceerde hij “De Draak en de Rozentuin” (Atlas) , een boek waarin hij zijn ervaringen en zijn studiewerk heeft gebald in het verhaal van China’s jongste generaties van kunstenaars en hun “titanengevecht” met de communistische overheid.

3. Susan Whitfield werkt voor de British Library in Londen. Voor “Europalia” stelde ze (samen met een Chinese partner) de prachtige tentoonstelling over de Zijderoute samen. Whitfield is een wereldautoriteit op dat gebied. Ze is vooral gefascineerd door de regio rond de stad Dunhuang, waar in het begin van de XXste eeuw een fabelachtige schat aan documenten werd ontdekt. Ze leidt ook het “International Dunhuang Project”, dat de internationaal verspreide schatten van de Zijderoute bestudeert, beschrijft en digitaal toegankelijk maakt via de website http://idp.bl.uk/

4. De Vlaamse sinologe Iege Van Walle bracht in de jaren negentig lange tijd door in China, waar ze werd ingewijd in de gebruiken en tradities van de oude Peking Opera. Ze bestudeerde dat fenomeen niet alleen, maar nam er ook aan deel als actrice.
Tegenwoordig concentreert zij zich op Chinese literatuur en meer bepaald op Chinese poëzie, die ze zelf vertaalt en publiceert , o.a. in het gespecialiseerde tijdschrift “Het Trage Vuur”. Zie: www.tragevuur.com

5. Sanne Frisson staat aan het hoofd van het grote Chinese theehuis van Europalia, dat is ondergebracht in een van de conferentiezalen op de Kunstberg. Het gebouw is voor de gelegenheid helemaal “verpakt” in een Chinese wikkel.
Thee is voor de Chinezen wat wijn is voor de Fransen. Het is niet iets wat men “zomaar” drinkt. De echte theekenner weet alles van plantensoorten en teeltwijzen en drinkt zijn kopje in een welhaast rituele sfeer.